Je hebt van die dagen dat je in een staat van opruimwoede terechtkomt. Een mentale status die vaak ongepland op je stoep staat. Vraag me niet waarom en waar dat vandaan komt, maar je deurbel gaat. Ik heb geen idee, maar wat ik wel weet is dat je ze niet dagelijks hebt. Ik schaar me althans onder de lieden die niet gebukt gaat onder een obsessief-compulsieve stoornis . Het kan zijn dat zich een onbruikbare anarchie meester heeft gemaakt van je huis en/of brein. Oftewel, je hebt teveel teringzooi verzameld. En hoe erg je je best ook doet of hoe hard je het wilt ontkennen, het blijft zich langzaam en vanzelf cumuleren.

Dat wil overigens niet zeggen dat dit een vervelend of negatief verschijnsel is. Nee zeker niet. Er zitten zelfs goede kanten aan. Het resulteert vaak in een volle afvalbak en een mentale staat van satisfactie. Voor de in opruimwoede ontstoken lieden onder ons die uitgekeken zijn op de reguliere wijze van wegdonderden, probeer het verschijnsel defenestratie eens. Defenestratie is het gooien van iets of iemand uit het raam.

Defenestratie, van Praagse burcht tot doe-het-zelfproject

Ik kan vooral inwendig bovenmatig genieten van het fantasiebeeld bij het gooien van iemand uit het raam. Hierbij verdenk ik mijn beeldende en sarcastische geest. Ik kan ook wat mensen bedenken die ik wel eens uit een venster zou willen kieperen. Figuurlijk dan hè, figuurlijk. Er speelt ook een soort Benny Hill achtige film op de achtergrond af. Daarentegen zal het in werkelijkheid minder plezierig zijn geweest voor de gedefenestreerde in kwestie.

Iedereen kan defenestreren leren, maar de term is ontstaan rond 1618 rondom een gebeurtenis in de Praagse burcht. Daar werden blijkbaar te pas en te onpas burgers uit het raam gesodemieterd als ze een andere mening waren toegedaan. Het had op zijn minst relatie met een vorm van politieke ontevredenheid. Maar of ik het credo opgeruimd staat netjes toepasselijk vind ben ik nog niet over uit. Wellicht wel als het raam boven de oceaan gesitueerd was.

Zelfdefenestratie en andere parels van huiselijk nihilisme

Ergens in de geschiedenis heeft het fenomeen doe-het-zelven het licht gezien. We kennen de uitkomst tegenwoordig met bouwmarkten en Youtube knutseltrutten. Lekker roze kralen op een stukje jute vast peuren. Een influencer van het eerste uur is wellicht wel de zelfdefenestreerder. De persoon die deed (ik denk niet dat hier een tegenwoordige tijd op past, behalve als er een raam op de begane grond gebruikt is) aan zelfdefenestratie.

Oftewel, het gooien van jezelf uit het raam. Mijn beeldende en sarcastische geest gaat weer aan de wandel. Volgens Wikipedia zijn de volgende mensen door deze prehistorische influencer beïnvloed: Gerrit Willem Kastein, Gilles Deleuze, (vermoedelijk) Elizabeth Hartman, Oskar Nedbal en Al Mulock. Van Elizabeth weten ze het dan weer niet zeker. Ze hebben het haar waarschijnlijk proberen te vragen. Niet gelukt.

Van Franse Soup naar een Minuutje Stilte

Maar eigenlijk wil ik even terug naar het opruimen. Behalve het feit dat zich hierbij een opgeruimde situatie ontvouwt, komt het ook geregeld voor dat je oude parels uit het verleden tegenkomt. Stof gecumuleerde genialiteiten. Dat had ik recentelijk met Franse Soup. Een project uit het verleden dat met dezelfde absurditeit was omkleed als Minuutje Stilte. Met het oprichten van Minuutje Stilte is het tevens weer tijd geworden om enige nieuwe absurditeit aan de wereld toe te vertrouwen. Het is allemaal al zo ontzettend serieus.

Het mooie is, je kunt ermee doen wat je wilt. Lees het, leg het weg, klik een andere kant op, geniet of defenestreer de godvergeten shabèm. Je kunt er ook altijd nog een minuutje stilte voor nemen.