Houten konijnen en augurken in een zak. De dag dat ik er achter kwam dat het Engelse woord ‘polish’ twee uiteenlopende betekenissen heeft. Op zoek naar fretboard polish stond ik ineens midden in een aftandse Poolse supermarkt naar zure komkommers in een plastic verpakking te staren. Goorheidsgehalte van tien op de schaal van vijf. Wist je trouwens dat dit gewas geen smaak en een lengte/dikte verhouding van ongeveer 3:1 moet hebben? Dit soort feitjes doen het altijd goed op verjaardagen, dus doe daar vooral je voordeel mee.

Verder stonden de aluminium schappen vol met assortiment dat ik zelfs een pedaalemmer nog niet zou voorschotelen. ‘Hier moet je dit zien’, zei Simon terwijl hij een andere zak omhoog hield. ‘Dit is alleen de inhoud van al die augurken’. Hang het ondersteboven en je kunt het zo als infuus gebruiken. Alleen de pitjes passen niet door het slangetje. Het was niet de bedoeling om enig artikel te kopen tijdens het betreden van de Piast. Ook wij moesten nodig onze horizonnen eens verbreden.

De geur van een tijdcapsule

Zo heb ik een aantal jaar geleden eens een muziekwinkel bezocht. Deze winkel was gesitueerd in dezelfde winkelstraat als het zojuist genoemde Poolse pareltje. Dit is een schoolvoorbeeld van een uitbating waarbij het overgrote deel van de winkelaars nooit verder zal komen dan de etalage. Een schoolvoorbeeld van een niche, een oord voor kenners en verzamelaars. Bij het passeren van de deurpost komt je een weeïge geur tegemoet van ontbonden tapijtvezels. Het is bekend dat modeverschijnselen zich om de zoveel jaar herhalen. Maar het behang op de muur heeft al minstens drie modecycli doorstaan. Misschien is het over tien jaar voor de vierde keer hip.

In de hoek staat een stoffige piano met mosterdgele toetsen die in geen jaren zijn beroerd. ‘Kan ik jullie ergens mee van dienst zijn?’, vroeg de verkoper terwijl hij ons rustig in de ogen bleef aankijken. Ik vertelde hem dat we liever even rondkeken. Aan de linkerkant stond een grote bak met platen uit de oudheid, wel netjes verpakt in plastic overigens. Hiervoor stond een smalle carrousel gevuld met een wel heel klassiek en vergaan medium, cassettebandjes! Mocht je nog een tapedeck hebben of zo’n ultrahippe walkman uit 1979; scheer je baard, ruil die dikke bril in en ga iets doen met je leven.

De Schubert tussen de augurken

Helemaal rechts achterin de winkel stond een bak met educatieve muziekboeken voor de beginnende gitarist of pianist. Zelfs een schrift met nog nader in te kleuren notenbalken voorzien van een jaren ‘70 groene kaft ontbrak niet op de stelling. Inmiddels was er een vrouw toegetreden tot de winkel. Zonder een moment te aarzelen stapte ze op de toonbank af. Ze was op zoek naar een muziekstuk uit haar jeugd. De weelderige klanken van violen en cello’s die in harmonie een waterval nabootsten waarna het hele zwikje de rotte Duitse Rijn ter hoogte van het Ruhrgebied in kletterde. Dat laatste is een kind van mijn fantasie, het zal in werkelijkheid ergens in Oostenrijk hebben plaatsgevonden.

De verkoper aarzelde geen moment. ‘Doelt u op de sonate van Franz Schubert op een punt vlak voor de Krimmler watervallen?’. De vrouw glunderde van blijdschap. De man dook kort achter zijn toonbank en viste met een triomfantelijke zwaai de plaat tevoorschijn. Met een blik van verbazing stonden wij het zojuist afgespeelde scenario te recapituleren. Dit was toch hele andere koek in vergelijking tot de augurken verpakt als astronautenvoer. De vrouw stapte goed gemutst de zaak uit en niet lang daarna zouden we haar voorbeeld volgen. Een vraag bleef me die dag bezighouden. Waar doet die man het van?